Paryski nie'co'dziennik

Poprzednie

W latach 80. pojawily sie na tej drodze marginalne grupy punkow, squattersow, gotyckiego rocka. Z czasem te undergroundowe subkultury okrzeply, stajac sie hermetyczna czescia bardziej oficjalnego kolorytu miasta. Obecnie komunikuja sie przez internet, spotykaja w piwnicach, poufnych klubach, ezoterycznych butikach, ba, nawet w katakumbach, o ktorych kraza legendy, ze odbywaja sie w nich czarne msze skinheadow. Ale czy mozna sie temu dziwic? Bo czyz moga byc miejsca bardziej undergroundowe, bardziej podziemne niz katakumby? Nad Sekwana ich nie brakuje, labirynt podziemnych korytarzy, lochow, wyrobisk i tuneli ciagnie sie setkami kilometrow. Wabi dreszczem doznan mocnych emocji. I wcale nie chodzi tu o oficjalne katakumby pod placem Denfert-Rochereau, atrakcje turystyczna, w ktorych przechowuje sie miliony starannie ulozonych szkieletow, lecz o nielegalne schodzenie w podziemia. Paryscy "katafile" - jak sie ich nazywa - skrzykuja sie na swym forach i robia swoje. Ich najpopularniejsze trasy prowadza do powojennego bunkru Luftwaffe w VI dzielnicy, do grobowca Philiberta Aspairta, stroza ze szpitala wojskowego Val-de-Grace, ktory szukajac wina, zgubil sie pod ziemia, gdzie po odnalezieniu jego ciala zostal pochowany, albo na "plaze" usytuowana pod ulica Pere-Corentin w XIV dzielnicy, niestety, bez oczka wodnego. Oczko wodne jest pod Opera Garnier - tajemnicze podziemne jeziorko, ktore zainspirowalo Gastona Leroux do napisania "Upiora w operze".

Dalej
---
(c) Tygodnik ANGORA