Patrza na siebie przez celowniki optyczne. Ona, muzulmanka - po jednej stronie rzeki, on, chrzescijanin - po drugiej. Tylko sekunda dzieli ich od smierci, bo tyle potrzebuje kula, zeby doleciec do celu. Ani snajperka, ani snajper nie strzelaja jednak, a on wykorzystuje te chwile, zeby opowiedziec Dorutunie (tak ja nazywa, nawiazujac do balkanskiej legendy o milosci) o swoim zyciu. Snuje wiec snajper przeciwnik opowiesc o swoim dziecinstwie i dojrzewaniu, o nauczycielce Ciutice, ktora bedzie jego przewodniczka po literaturze, a zarazem po milosci, oraz o pobycie na stypendium literackim w Iowa, bo narrator tej powiesci jest dobrze zapowiadajacym sie pisarzem. I pewnie dlatego zwierzenia bezimiennego snajpera balansuja na granicy fikcji i rzeczywistosci. Zgodnie zreszta ze wskazowkami wykladowcy Miedzynarodowej Szkoly Kreatywnego Pisania, ktory wbijal do glowy mlodym pisarzom, ze "przyszlosc nowej literatury nalezy do informacji, ktora wymyslone fakty czyni realnymi". Krotko mowiac: rzeczywistosc to fikcja, a fikcja to rzeczywistosc. Dlatego snajper, patrzac przez celownik na swoja przeciwniczke i nawiazujac z nia metafizyczna wiez, realistyczne wspomnienia ubarwia swoim strumieniem swiadomosci, odnoszac sie co i rusz do motywow literackich. To zreszta mysl przewodnia ksiazki macedonskiego pisarza, bo jego bohater - stajac w obliczu smierci, zwierza sie ze swojej wizji literatury, ktora ma wyjasniac nature czlowieka i pomagac w odnalezieniu wlasnej tozsamosci. "Celownik" to powiesc wymagajaca bezustannego skupienia, bo autor wciaz zmienia narracje, dowolnie wykorzystuje czas, zongluje pomiedzy jawa a snem i wciaga czytelnika w swoj literacki eksperyment.
Powrot
---
(c) Tygodnik ANGORA